یاد داری..... آیا؟

                         شب مهتابی پاییز در آن گوشه ی دور

                         که تو خندان گفتی:دوستت دارم

                         آه آن شب آری تو به من دسته گلی دادی

                         و من بهر هر گل گلی از بوسه نثارت کردم

                         چه شب زیبایی من و تو دست به دست

                         اختران را ز دل ظلمت شب می دیدم

                         ناگهان ماه قشنگ زیر ابری دور از ما بنهفت

                         شب از نیمه گذشت ....آه......!

                         اکنون چه شب غمگینی من و غم تنهاییم

                         و تو مدهوش در آغوش دگر آه...نفرین بر شب!

 تقدیم به همدم تنهايی:

به تو که چنین سخت مرا آزردی...

تو که باران نگاهت همه را می بارد...

تو که امواج نگاهت همگان را سر ساحل وفا می خواند...

و من از دور تماشاگر بی نام و نشانی هستم...

به تو می اندیشم!

به همان لحظه که گفتم : بی تو در خانه غم میمیرم...

امشبی را به من آرامش ده...

و تو خندیدی که نه جانم...

بین ما فاصله هاست...

و من عادت کردم در شب سرد دلم به تو اندیشه کنم...!

و هنوز به تومی اندیشم!

به تومی اندیشم غریبه آشنا!

چشمانم هميشه گريانست و تو اشکهايم را پاک مي کني

 و نمي داني که مسبب اشکهايم تو هستي..

کاش قلب مهربانت را به من هديه مي کردي...

 تا مي ديدي همه هستيم را به پايت ميريزم ...

افسوس که در قلب مهربانت جايي ندارم....

من جدا از تو ميان غصهايم مي ميرم ...

ای کاش تنها یکنفر هم در این دنیا مرا یاری کند

ای کاش می توانستم با کسی درد دل کنم

تا بگویم که .

من دیگر خسته تر از آنم که زندگی کنم

تا بداند غم شبها یم را....

تا بفهمد درد تن خسته و بیمارم را.........

قانون دنیا تنهایی من است............ ..

و تنهایی من قانون عشق است....

و عشق ارمغان دلدادگیست........

و این سرنوشت سادگیست...........

اكنون روز هاست

كه از آخرين بوسه ي تو

بر گونه ي تب دار شعر هاي من مي گذرد

آه ... كه چه مي دانند

از لذت بوسه هاي غزلگونه ي تو ؟

و تو هنوز در سفري

سفري بي من و لبريز از خاطرات من

اما ...

اما تهي از عشق من

و هنوز مي خواهي برسي

نمي دانم ...

شايد به گلي سرخ

كه زيباييه ياقوت گونه اش را

از شرمي زيبا بر گونه ي دختركي مغرور

به وام گرفته است

شرمي مخلوق از نگاه هاي دزدانه ي پسري جسور!!!

و يا به دريايي مواج

- حتي مواج تر از قلبي پريشان -

كه به هنگام تلالوء الماس هاي خورشيد در قطرات نقره فام خود

دل هاي عاشقانش را از هوس هم آغوشي با آن امواج گستاخ

لبريز مي كند

نمي دانم ...

اما اشتياق خيره كننده اي را

 - براي رسيدن -

در نگاه پر حياي حرف هايت مي بينم

 

يادمه اولين روز گونه هامو ترديدي

وقتي ديدي ديونم حرفامو باور کردي

خيايلتون راحت شد که بي شما ميميرم

محبت رو از اونروز کمتر و کمتر کردي

انگار خوشي نميخاست من مزشو بفهمم

يکروز که گل ميدادم نداده پرپر کردي

هيچي نبود تا انروز اروم بوديم وخوشبخت

همه اين کار ها رو اونروز اخر کرديدي

پس نظرامون چي ميشه حتمن به يادتون نيست

واسه ضريح اقا نظر کبوتر کردي

راستي ميگيد من كجا شما و تقدير كجا؟؟؟

ميوه خوشبختيتو هميشه نوبر كردي

من كه چيزي نگفتم كه دلتون گرفته

اين اولين باره كه شما باهام قهر كردين

عشق این است....

عشق پرده ای زرین است که ازآن می توان به برهوت زندگی نگریست

و دریچه ای رو به خوشبختی دید.

عشق عینکی است که از ورای آن زندگی زیباست و معشوق زیباترین.

عشق رویایی است که بین عاشق و معشوق دیده می شود.

آری عشق دریایی است که غریق در آن به زندگی دست می یابد و درآن

جز پری ماهی زندگی نمی کند.

اجازه

          ما از دست اين زندگي از غصه در درون خود مي ميريم و خود نمي دانيم

 مرا صد بار ازخود برانی                                                                                                                                                                 

دوستت دارم

                               به زندان خیانت هم کشانی

              دوستت دارم 

                     مرا لایق بدانـی یا  ندانـی                                                                                                                                                                                                                         

دوستت دارم

كجا رفته اي بهترينم

تو رفتي زمان رفت

                     اندوه تا آسمان

                                     رفت

تو رفتي چمن خشك شد

                         برف باريد

تو رفتي درختان ز تن جامه كندند

و باد آمد و برگ ها را فنا كرد

مرا اينچنين زارو تنها

به توفان گم كرده منزل سپردي

مرا اينچنين با غم دل

نهادي و

         رفتي

                 رفتي و

                           رفتي

دوستت دارم بيشتر از معنای واقعی كلمه دوست داشتن

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری

دوستت دارم چون تو نيز مرا دوست می داری

دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق

دوستت دارم همچو تكه ابرهای سفيدی كه در اوج آسمان آبی در حال عبورند

دوستت دارم از تمام وجودم ، با احساس پر از محبت و عشق

دوستت دارم بيشتر از آنچه تصور می كنی

دوستت دارم ، همچو رهايی پرنده از قفس و پرواز پر غرور او در اوج آسمان ها ،

همچو امواج دريا كه آرام به كنار ساحل می آيند و آرام نيز به دريا

می روند، همچو غنچه ای كه آرام آرام باز می شود و گل می شود ،

همچو اواخر زمستان كه شكوفه های بهاری باز می شوند

دوستت دارم همچو چشمه ای در دل كوه كه آرام جاری می شود بر روی زمين و

تبديل به آبشاری می شود كه از دل كوه سرازير می شود

دوستت دارم همچو مهتابی كه شبهای تيره و تار را با حضورش پر از روشنايی ميكند

دوستت دارم همچو باران بارانی كه تن تشنه دنيا را جان ميدهد و می شويد

دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد

دوستت دارم ، چون تو آخرين اميد زندگی منی ، و لياقت اين دوست داشتن را داری

دوستت دارم تا حدی كه قلبم و احساسم ظرفيت اين ابراز

دوست داشتن را نسبت به تو داشته باشند

دوستت دارم ، چون با باوری عميق در قلب من نشستی

و مرا هدف و اميد زندگی خود قرار دادی

دوستت دارم چون از زندگی ودنيا گذشته ای تا با من بمانی

دوستت دارم چون نگذاشتی حتی يك قطره اشك از چشمانم سرازير شود

دوستت دارم چون كه ياری ام ميكنی تا از اين سيلاب زندگی به راحتی عبور كنم و

خودم را در دشت آرزوهايم همراه با تو ببينم

دوستت دارم فراتر از باور يك رويا و فراتر از باور يك حقيقت

دوستت دارم ، چون با اطمينان و اعتماد كليد قلب سرخ و پر از عشقت را به من دادی

دوستت دارم چون كه با احساس پر از صداقت قلم سردم را بر روی كاغذ زندگی

ميكشم و اين شعر و ترانه ها را برايت می سرايم

مجنونم از مجنون عاقل تر ، و ديوانه ام از فرهاد عاشق تر

نگاه به قلب كوچك و پر از درد من نكن كه همين قلب

يك دنيا عشق و محبت در آن نهفته است

نگاه به چشمهای آرام و خسته من نكن ، اين چشم يك دنيا اشك در آن است

نگاه به چهره پريشان من نكن ، اين چهره عاشق چهره تو می باشد

دوستت دارم چون كه تو اولين و آخرين معشوق من می باشی دوستت دارم

 چون زمانی كه دفتر عشق را می گشايی و ميخوانی با خواندن

 نوشته هايم اشك از چشمانت سرازير می شود

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                 عشق يعني ...        شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني     

می خوام از تو بنویسم ،که نگی رفتی نموندی

نگی بی وفا شدی ، توی راه نرفته موندی

می خوام از تو بنویسم ، که نگی طاقت نداشتی

نگی تا اخر رویا ، منو تنها جاگذاشتی

اخه این مرام من نیست ، غم تو لحظه هات بیارم

اگه حتی بی بهونه ، اشکامو هدیه بیارم

توی این قلب غریبم ، تا همیشه یادگاری

خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری

صبح بلند شی ببینی که دیگه دوستش نداری

خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی

بی وفا شه اونی که جونتو واسش گذاشتی

خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه

هوساش وقتی تموم شد بره و پیشت نمونه

خیلی سخته که عزیزی یه شب عازم سفر شه

تازه فردای همون روز از دوست عاشقش با خبر شه

خیلی سخته توی پاییزبا کسی آشنا شی

اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی

خیلی سخته یه غریبه به دلت یه وقت بشینه

بعد به اون بگی که چشمات نمی خواد اونو ببینه

خیلی سخته که ببینیش توی یک فصل طلایی

کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی

خیلی سخته واسه اون بشکنه یه روز غرورت

ولی اون نخواد بمونه همیشه سنگ صبورت

خیلی سخته اون که دیروز تو واسش یه رویا بودی

از یادش رفته که واسش تو تموم دنیا بودی

تو مثه فصل بهاري      كه برام شادي مياري
   منم اون ابر سياهی    كه تو فصل تو مي بارم
تو مثه گلاي پونه                                        عاشق روييدن هستي
منم اون گوشه نشيني                                                             كه طلوعت و مي بينم
تو به شفافي شبنم                                       تو مثه فرشته هايي
منم اون عاشق بي دل    كه سر راهت مي شينم
                        تو بزرگي توعزيزي       تو مثه  چشمه زلالي                 
منم اون حقير و مسكين                                       كه براش خيلي زيادي
تو مثه پرنده هايي                                              تو پر از عشق و وفايي
  منم اون آوازه خونی                                                            كه تو شعراش و مي دوني
خلاصه خيلي لطيفي                                    واسه دل يه تكيه گاهي
نازنين ,عزيز جونم                     تو پناه شب تاری
تو غروبم تو طلوعي    تو واسم راه عبوري
خط قرمز روي غم هاست    وقتي تو پيشم بموني...

چه جور دلت اومد بری گریه که سهم من نبود                                
                                       قصــه که از سـر نمشیـد با یکی بود یکی نبود
     
      چــه جـوری بـــاورم بشــه رفتـن تو تنگ غـــروب                      
                                  چه جوری آخه سررسید فرصت اون روزای خوب
          

  به خـــدا بــاورم نشـد وقتی که نشناختی من و 
                              تو چنگ دیو گریه ها واسه چی انداختی من و

              از شـب پرپر زدنم چه جـــور تونستی بگذری
                                      من که غریبه نبودم چه جـــور دلت اومد بری
   
      گفتی بمــن تو هم بـــرو یه قصه ی تازه بگـو         
                                         گفتی بمــن راهی بشـو تو جاده های پیش رو      
    
          آخه بگو من و به کی سپردی وقــت بی کسی     
                                         چــــرا نخواستی بمونی بــــداد اشــکام برسی        

     با یکی بود یکی نبود قصه که از ســـر نمیشه           
                                           هیچکس آخه به غیر تو حرفام و از بر نمیشه      

شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت

گفت  اي  عاشق  ديوانه  فراموش  شوي

 سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد

 گفت طولي نكشد تو  نيز  خاموش  شوي

در عرض یک دقیقه می شه یکی رو خورد کرد

منتظر نباش ...

منتظر نباش که شبي بشنوي ، از اين دلبستگي هاي ساده دل بريده ام

که عشق باران زده ام را در جاده اي جا گذاشته ام

يا در آسمان ، به ستاره اي ديگر سلام کرده ام

توقعي از تو ندارم

اگر دوست نداري ، در همان دامنه ي دوردست دريا بمان

عزيز بارانيه من !

همين سوسوي عشق تو از آن سوي "پرده ي دوري"

براي روشن کردن اتاق تنهايي ام کافيست

من اينجا کاري نمي کنم

فقط گهگاه

گمان دوست داشتنت را در دفترم حک مي کنم

همين

اين کار هم که نوري نمي خواهد !

.

.

.

مي دانم که به حرفهايم مي خندي

اگر دلت را شکستم به عمد نبود.

دلم شکستن دلي را بلد نبود.

نه عاشق بودم نه رسمش را ميدانستم.

من فقط تورا ديده بودم تورا ميخواستم.

شعرهايم قبل تو نور نداشت شور نداشت.

رديفهاي شعر من لياقت اينهمه نور نداشت. 

منت گذاشتي شبي مرا به قلب پاک خويش راه دادي.

همانشب درونم نهيب زد مبادا روزي ترا بخواهم زيادي. 

دل ساده من خبرنداشت نميتواني مال من شوي.

برايم آرزويي بود که روزي چو شمع در خانه ام روشن شوي. 

توراشناخته نشناخته باورت کردم در قلبم تو را خانه دادم.

آن نهيب درونيم آن همه حرف و قول رفت از

قــسم  دادم  خـدا  رو  بـه  مـاه  و  بـه  سـتـاره

بـه چـشـمـایـی  کـه  هـر  شـب ، اسـیر  انتظاره

بـه  اون  بـنـفـشه هـایـی  که  مخصوص  بهاره

بــه  اون  مهی  که  تنهاست ، مال  شبای  تاره

یه شب  خدا  به  من  گفت  تو  رو  واسَم میاره

تو   رو   آورد  و  کردی  به  چشم  من   اشاره

چه  کم  بود عمر  این  فصل ، من و تو و نظاره

دنیا  کوچـیـک  بـود امـا ، تو  گم  شدی  دوباره